خوش به حالت که این قدر خوبی!
خوش به حالت که این قدر خوبی!
در سال های خیلی قدیم دوستی داشتم ساده دل،بی ریا و مخلص و بی کلک به نام خیرالله. او کارگری می کرد و اصلاً سواد نداشت.هر وقت با هم روبه رو می شدیم ،تکیه کلامش این بود:
«خوش به حالت که این قدر خوبی»!
من آن زمان ها درباره معنی و مفهوم این جمله نمی اندیشیدم و آن را جزو تعارفات معمول ارزیابی می کردم.
اکنون سال های سال از آن زمان ها می گذرد و من از او بی خبرم ولی هر چه بیشتر روی این جمله فکر می کنم،بیشتر به مفهوم و ژرفای حکیمانه بودن آن پی می برم. من گر چه مصداق این جملۀ حکیمانه نیستم و آن را ناشی از حُسن نظر ایشان می دانم،ولی مفهوم جمله را بسیار حکیمانه ارزیابی می کنم . زیرا «خوب بودن» هر کس نشانۀ زیرکی و هوشیاری اوست. هر کس معنی زندگی را بفهمد و خوشبختی و رستگاری هر دو جهان را با هم بخواهد، بهترین گزینه «خوب بودن» است!
و من یقین می دانم این جمله برآمده از قلب پاک و زلال گویندۀ آن است؛زیرا سوادی نداشت که در جایی آن را خوانده و فراگرفته باشد!
بیاییم همیشه و همه جا و برای همه کس فقط «خوب» باشیم! خوب!!!