بیش از نیم قرن عشق و دلدادگي
بیش از نیم قرن عشق و دلدادگي
با جور و جمود و جهل باید جنگید
تا پاک شود جهان از این هر سه پلید
یا ریشۀ هر سه را بباید خشکاند
یا سرخ به خون خویش باید غلتید
من در دهم آذرماه 1347 من به عنوان معلم در آموزش و پرورش شهرستان کاشان استخدام شدم.
دهم آذرماه ۱۳۴۷ خورشيدي رسماً به عنوان معلّم با دنيايي از عشق و اميد راهي مدرسه شدم. عشق و اميدي كه هنوز - خدا مي داند - نه از جوشش افتاده و نه از كوشش ! هنوز بالاترين و والاترين عشق و آرزوي من معلمي و تدريس است . در طول این سال ها حتی یک برای لحظه از انتخاب شغل معلّمی ( اگر بتوان آن را شغل نامید) پشیمان نشده ام ، اما چه مي توان كرد كه مقرّرات تصنّعي بشري مرا به علّتِ ( بخوانيد به جرمِ!! ) خدمت بيش از ۳۰ سال از معشوقم یعنی معلّمي و تدريس جدا و بازنشسته كردند . در سال های اشتغال، تدريس در همۀ كلاس ها و دوره ها را تجربه كردم . در همۀ كلاس ها از اوّل ابتدايي تا دانشگاه ، در دورۀ ابتدايي ، راهنمايي ، دبيرستان، مراكز تربيت معلّم ، دوره هاي آموزش ضمن خدمت فرهنگيان و دانشگاه ها تدريس كرده ام . به ياد دارم روزي در كلاس درس در پاسخ به پرسش بچه ها از زمان بازنشستگي گفتم:
آرزو دارم تا زنده ام تدريس كنم و در كلاس درس بميرم و جنازۀ مرا از كلاس تشييع كنند.
من نيز چون هر انساني براي خود رسالتي قائل هستم كه اكنون خداي را سپاسگزارم كه در همۀ لحظات عمر، آني و لحظه اي - تا آنجا كه توانسته ام ـ فراموشش نكرده ام. دغدغه هاي فكري من در خلال سروده هاي من در آن سال ها جلوه گر است . من در آستانۀ ۱۸ ، ۱۹ ، و ۲۰ سالگي خود آرمان ها و دغدغه هاي خود را در قالب غزل هایي بيان مي كردم .
در سن ۱۸ سالگي سرودم:
...به هر نوروز چون گل بشکفد آواز می دارد
شنو آواز او زیرا به گوش هوشیار آید
پیامش بهر ایرانی همه آه است و سوز دل
ز سوز آه او بلبل ز نزدش اشکبار آید
لبان آتشین گل ز خون دل شده رنگین
پیام ما به گل این کرد با ما چون کنار آید ؟
پدر اندر دل خاک و زبانش سرخ گل باشد
پیام باب خود بشنو که تا روزی به کار آید...
... در نوروز ۱۳۴۴ در سن ۱۹ سالگي ، دغدغه هاي خود را اين گونه سرودم:
...گه بر فروزد از زبان این شعله های جاودان
سوزد درون عاشقان سازد خزان گلزارها
گه خامه افروزد شرر بر دامن اوراق زر
اوراق زر گیرد به بر این سوز آتشپار ها
گر بشکند نیش قلم ور بر نیارد سینه دم
گیرم ره ملک عدم سوزم به کوه نارها
در هر شب و هر صبحدم با ناله های پر ز غم
آوای بیداری دهم در کوی و در بازارها
چون شعله ور گردد دلم سوزد سراسر پیکرم
آتش فروزد سینه ام بر سینۀ هشیار ها...
...و در سن ۲۰سالگي ناليدم كه :
...من آن شمع شب افروزم که دل ها می کنم روشن
بود در روز و شب از عشق جانان سوختن کارم
نمی ترسم که خنجرها شکافد قلب خونینم
ندارم باک از هر قدرتی تا عشق حق دارم
دلی دارم چو آتشدان ولی دارم لبی خندان
به سینه آتش سوزان به رو لبخند غم دارم
من از اول ندادم دل به مشتی خاک و خشت و گِل
مرا بوده جنان منزل در این زندان گرفتارم
من این سر را از آن خواهم که اندر راه معشوقم
فدا سازم، چه باشد سر که گردیده است سربارم؟
چه خوش باشد سحرگاهی که آید پیک دلدارم
کشد پر روح آزادم به سوی درگه یارم
نهم بر آستانش سر بگریم با دو چشم تر
ندارم درگهی دیگر به جز درگاه دلدارم
منم آن طایر قدسی که بشکستند پرهایم
به کنج محبس افتادم چو گل اندربر خارم..
اكنون من مانده ام و گلبرگ هاي پرپر شده دفتر خاطراتي كه جاي جاي آن رد پاي سوزي نهفته و رازي نگفته را در بر دارد.
اكنون من مانده ام و جواني جامانده در كوچه باغ هاي خاطرات ، خاطراتي كه لحظات اكنون مرا شيرين و عطرآگين مي كند .
اكنون من مانده ام و دفتري كه باد زمان ، واپسين برگ هاي آن را دارد با خود مي برد، دفتر عمري كه دير يا زود بسته خواهد شد و هنوز نمي دانم آنچه بايد انجام مي دادم ، انجام دادم يا نه؟!! به لطف خدا اميدوارم و از عناياتش سپاسگزارم.
خيلي وقت است كه مي خواهم خاطرات بيش از 55 سال كار و ابتكار در عرصه هاي فرهنگي ، سياسي ، ديني و اجتماعي خود را به رشته تحرير درآورم . عواملي كه مرا از اين كار بازداشته:
۱ - تنبلي و كار امروز را به فردا افكندن ،
۲ - و ديگر اين كه در خلال خاطرات نام افراد و اشخاصي مطرح مي شود كه در تكوين وقايع و حوادث و رويدادها، نقشي منفي ايفا كرده اند و نام بردن از اين افراد پي آمدهاي بدي دارد. زيرا چه بسا افرادي هستند كه علاوه بر نقش آفريني رويدادهاي منفي ، در حقِّ من هم ستم ها و جفاها كرده اند ، كه من حقِّ خود را بخشيده ام ( و در جاي خود مفصّل تر خواهم گفت) ، و چه بسا خداوند مهربان نيز از خطاهايشان درگذشته است ، بنابراين نام بردن اينان درست نيست . در عين حال وقتي انسان مي خواهد خاطرات گذشته را بيان كند ، ناگزير بايد به رويدادهاي منفي هم اشاره كند و هيچ رويدادي بدون عامل نيست ، پس با تنگناي سختي رو به رو هستيم . نه مي توان حقايق را نهفت و نه مي توان عوامل را نگفت!
مرا دردی است اندر دل که گر گویم زبان سوزد
وگر پنهان کنم ترسم که مغز استخوان سوزد
ناگزير من راه ميانه اي را بر گزيدم و آن اين است كه نام مستعاري براي اينان برمي گزينم و ضمن بيان حقايق از خدا مي خواهيم ، همه ما را ببخشد و از خطاهايمان درگذرد.
... فعلا اين سطور را به عنوان سخن آغازين خاطرات داشته باشيد تا در آينده به شرط حيات هر از چند گاهي كه بتوانم بر تنبلي خود چيره شوم ، برگ هايي از آن خاطرات را قلمي كنم . ان شاءالله تعالي!
و اکنون
فهمیدن و سوختن !!
زمانی از سحر گفتم
که عفریت سیاه شب
گلوی شمع را
در پنجه های سرد می افشرد
و شب باگام های بی صدا می آمد و ...
بال و پر سنگین خود بر چهرۀ این شهر می گسترد
و جای نور و گرمی
ظلمت شب شهر را دز چنگ سردش می فشرد و...من !!
خدایا ! از دلم خون می چکد
قلبم به چنگ غم فشرده می شود
در سینه می سوزد
و سقف آسمان کوتاه و سنگین است
نفس در سینه ام تنگ است
و قلب دهر از سنگ است !
و می سوزم ...وباید هم بسوزم !
چون که " می فهمم!! "
و می خواهم که اندر بامدادی سرخ
و بر دریای خون خود
ز جسمم زورقی سازم
از این دنیای بی مهری،پلیدی و پلشتی ، بی وفایی ، تیرگی ، ذلّت ، اسارت ، بردگی و جور
آزاد و رها گردم
به سوی معبد خورشید بشتابم
و در آغوش گرم و روشن و پر مهر او
بر بستر زرین پاکی ها
بیارامم ، بیاسایم!